Feedback

7 tips voor meer creativiteit
Goede voornemens - deel 2

img-header-v1Volgende week, van 7 tot en met 15 maart, gaat de boekenweek van start! Niet alleen krijgt iedereen die in deze week een boek koopt het boekenweekgeschenk (geschreven door Dimitri Verhulst) cadeau, het is tevens een week waarin allerlei literaire initiatieven worden georganiseerd. Kijk maar eens op de website van de boekenweek wat er bij jou in de buurt te doen is.

In het kader van de boekenweek zijn er verschillende schrijfwedstrijden uitgeschreven. Allemaal rondom het thema waanzin. Mijn hoofd liep om, zoveel waanzin om over te schrijven… heerlijk. Ik schreef een kort verhaal en waarom weet ik niet, maar ik voelde dat ik het eerst aan iemand moest laten proeflezen voor ik het instuurde. Iets dat ik tot dan toe nog nooit had gedaan. Pas als een verhaal, blog of tekst voor mijn eigen gevoel helemaal klaar was, mochten mensen het lezen. En dan alleen het liefst om oh en ah te roepen, zeker niet om inhoudelijke opmerkingen te plaatsen.

Dit jaar liep het dus anders. Manlief was het bokkie en mijn buurvrouw slash vriendin ook. Met de trillers in mijn benen gaf ik ze het velletje met 500 geprinte zwarte woorden erop  en wachtte op hun commentaar. Ze zouden me vast afbranden. Hoe had ik zo’n slecht verhaal aan ze kunnen laten lezen?

Maar niets van dat alles. Ze waren enthousiast. En kwamen met hele mooie feedback. Van kleine dingen die niet klopten tot wijzigingen in de volgorde om de spanning nog meer op te bouwen (je geeft al te veel weg in het begin, de clou was me gelijk al duidelijk). Al moet ik toegeven dat sommige opmerkingen ook wel pijn deden – het is en blijft toch je kindje waar ze kritisch over zijn – het verhaal werd er beter van. Veel beter zelfs.

Ik heb het verhaal ingestuurd en tot mijn stomme verbazing kreeg ik twee weken later een mail dat uit de 2000 inzendingen mijn verhaal was doorgedrongen tot de top 50! Ik denk niet dat dit was gebeurd met mijn eerdere versie, die ik bijna zo had ingestuurd.

Tja, een dergelijke ervaring verlaagt toch zeker de feedback-drempel. Bij het tweede verhaal heb ik het echte schaven uitgesteld tot na de feedback. Met wederom een zeer bevredigend resultaat, al zegt dat in dit geval nog niets over een eventuele prijs. Bij mijn derde verhaal ging het weer net iets anders. Iemand op Facebook bood zich spontaan aan als proeflezer. Nou, dat mocht hij best als hij maar bloedje eerlijk zou zijn (een opmerking die een paar dagen daarvoor nooit over mijn lippen zou zijn gekomen). Met alwéér een verbeterd verhaal als resultaat.

Zelf ben ik nu even klaar met de waanzin. Ik heb drie totaal verschillende verhalen geschreven en ga me nu weer concentreren op mijn boek. Ook al zo’n waanzinnig project. Maar het tussendoor feedback vragen? Nou, dat hou ik er zeker in!

Nieuwsgierig aan welke schrijfwedstrijden ik heb meegedaan? En hoe de verhalen zijn die ik heb geschreven? Hier de linkjes/verhalen:

feedback - Haarlems DagbladHaarlems Dagblad
maximaal 300 woorden, thema: Gek in Haarlem
Inzending: Toerist
Dit verhaal zal ik, als de jury alle verhalen heeft beoordeeld, online zetten. Mocht ik bij de prijswinnaars horen, dan verschijnt mijn verhaal vrijdag 13 maart in het Haarlems Dagblad.

feedback - Nederland SchrijftNederland Schrijft
maximaal 1000 woorden, thema: waanzin
Inzending: Hardleers
Het verhaal staat gepubliceerd op de website van Nederland Schrijft. Geef vooral je mening over mijn verhaal, of waardeer het met 1 tot en met 5 sterren. En als je zelf ook een verhaal wil schrijven? Dat kan nog tot en met 31 maart!

feedback - NPO verhalenwedstrijdNPO verhalenwedstrijd
maximaal 500 woorden, thema: Gek in Haarlem
Inzending: Schone schijn
Beloond met een prachtige plek in de top 50!

Schone schijn

‘Welkom. Neem plaats.’ Als hij haar hand loslaat, wijst hij op de canapé tegenover hem. Terwijl ze gaat zitten, neemt hij haar nauwlettend in zich op. ‘Brand los.’

Ongemakkelijk wipt ze heen en weer op het bordeauxrode velours. Haar blauwe ogen kijken hem vanonder haar dikke, donkere wenkbrauwen schuchter aan. ‘Ik was mezelf kwijt, weet u, wist niet hoe ik mezelf staande moest houden in deze wereld waarin iedereen maar gefixeerd is op… ja, waarop eigenlijk?’ Hulpeloos kijkt ze omhoog, richting het plafond. ‘In ieder geval niet op wie je echt bent. Je baan, hoe je woont, in welke auto je rijdt, je uiterlijk, zelfs welke smartphone je hebt is belangrijker geworden dan wie je bent. Niemand is echt geïnteresseerd in jou. Nee, ze letten alleen nog maar op het uiterlijke plaatje…’ In gedachten verzonken staart ze voor zich uit.

Hij knikt, moedigt haar aan om verder te gaan. ‘En daarom ben je op wereldreis gegaan, om jezelf weer terug te vinden?’

‘Ja.’ Ze glimlacht bij de herinnering, kleine rimpeltjes verschijnen bij haar ogen, rond haar mondhoeken. ‘Ik ben ruim een jaar weggeweest. India, Sri Lanka, die contreien. De laatste drie maanden heb ik in een boeddhistisch klooster doorgebracht in Nepal. Meditatie, yoga, rust, regelmaat. Het was soms wat eenzaam maar ik ben weer helemaal zen.’

Hij kijkt haar peinzend aan. ‘Hmmm, ja. Duidelijk. Maar wat ik alleen niet helemaal begrijp, wat doe je dan bij mij?’

Haar dunne bovenlip trekt in een strakke streep. ‘Dat ik hier zit, is allemaal de schuld van mijn ouders. Toen ik eindelijk wist wie ík was, waren zíj veranderd. Ik herkende ze nauwelijks meer toen ik terug kwam. Mijn moeder? Ze heeft haar oogleden laten liften, een neuscorrectie ondergaan, botox in kin, voorhoofd en lippen laten spuiten. En haar borsten! Vijfenzestig is ze, en ze loopt te pronken met een voorgevel van heb ik jou daar. Dan mijn vader. Mijn váder! Hij vond dat hij niet achter kon blijven met zo’n bloedmooie vrouw aan zijn zijde, vertelde hij vol trots.’ Ze spuugt de woorden eruit. ‘Toen zijn ogen werden gelaserd, heeft hij gelijk de boel laten liften. Neus, botox… ook voor hem het hele pakket. Om het af te maken, staat hij op zijn negenenzestigste elke dag in de sportschool. Voor een sixpack, godbetert…’

De dokter knikt instemmend. ‘Vat ik het goed samen als ik concludeer dat jij je fundament kwijt bent? Dat je niet meer goed weet waar je vandaan komt?’

Ze knikt alleen maar, vechtend tegen de tranen.

Hij staat op, loopt naar haar toe en neemt voorzichtig haar hoofd tussen zijn handen. Langzaam draait hij haar gezicht van links naar rechts. ‘Verstandig dat je naar mij toe bent gekomen. Nou, vertel. Wat kan ik precies voor je doen?’

‘Dokter, dat lijkt me wel duidelijk. Een mooie cup D, de rimpels uit mijn gezicht, vollere lippen… Laat me alsjeblieft weer op mijn ouders lijken!’


Wil je de blogs van Bommel tekst & creatie als eerste lezen?
Dat kan! Vul hieronder je mailadres in en je ontvangt een notificatie van elke nieuwe tekst.


 

Reacties

  1. Maroesja zegt

    wow, Hardleers, wat een heftig verhaal. Eerst denk je ‘dat is een moeders grootste nachtmerrie’, totdat… Ik zal het niet verklappen voor wie nog gaat lezen. Steengoed Nienke, Nicci French en Saskia Noort: pas maar op! Ik wilde er sterren aan geven, maar dat lukte niet. Misschien heb je daarvoor een account nodig…?

    • nienkoen zegt

      Dank je Maroesja! De sterren kan je geven op de site van Nederland Schrijft, de pagina waar de link in mijn blog naar verwijst. Daar kan je een recensie achterlaten en/of sterren geven. En nee, een account heb je daar niet voor nodig.

Laat een reactie achter

*

Beantwoord alsjeblieft deze vraag, zodat we weten dat je geen computer bent: *