Duidelijke taal

8 tips voor een perfecte powerpoint presentatie
Boris duidelijke taal

Boris, onze nieuwe huisgenoot.

Sinds een maand is mijn gezin een huisgenoot rijker. Boris is erbij gekomen, een half jaar oude prachtige kruising Balkan hound/Bulgaarse herder. Sinds een maand is aan het turbulente leven van Boris een eind gekomen; geboren in Bulgarije, na drie weken met een flinke knauw verstoten door zijn moeder, grootgebracht tussen honden, katten en mensen in een opvang voor zwerfdieren, ruim 2500 kilometer met 14 andere honden in een bus naar Nederland gereisd en nu dan eindelijk welverdiende rust in Heemstede in een huis met vier mensen en twee katten. Sinds een maand staat daarentegen mijn eigen leven geheel op zijn kop want mijn hemel, het opvoeden van een hond is toch wezenlijk anders dan het opvoeden van kinderen…

Ter voorbereiding had ik, heel slim, een grote stapel boeken uit de bibliotheek gehaald. Over de opvoeding, het gedrag, het trainen, de gezondheid… you name it en ik kon er wel een hoofdstuk over opslaan. Jammer alleen dat veel van de betreffende auteurs elkaar tegenspraken. Moet ik nou belonen of straffen? Wanneer negeren en wanneer juist aandacht? Wat werkt nou echt om hem het springen of ongewenst blaffen af te leren? Wat betekent het als hij zijn staart laag laat hangen of juist fier in de lucht steekt? Na twee weken heb ik het hele zooitje boeken weer retour gebracht en me toegespitst op de lectuur van Martin Gaus, die naadloos aansluiten bij de cursus die Boris en ik binnenkort gaan volgen bij één van de Martin Gaus hondenscholen. Eindelijk eenduidige informatie. Rust in mijn hoofd. Duidelijkheid.

Over duidelijkheid gesproken, daar kunnen wij als mensen nog veel leren van honden! Het blijkt namelijk dat een hond heel eerlijk is in zijn of haar communicatie. Met lichaamshouding, een blaf en de manier van benaderen weten ze in één tel duidelijk te maken hoe de verhoudingen liggen. Ze geven het ook gewoon aan als ze een andere hond niet moeten. Niets politiek omheen gedraai of sociaal-wenselijk geblaf. Nee hoor. Staat jouw kop me niet aan dan laat ik dat weten. En vind ik je leuk, dan stop ik mijn neus in jouw kont of bijt ik je zacht net zolang tot je met me gaat spelen.

Oké, dat laatste hoeven mensen dan weer niet over te nemen. Maar die duidelijke taal, die spreekt me wel aan. Hoe vaak lees je niet een tekst waarvan je na afloop denkt: wat wil de auteur hier nou eigenlijk mee zeggen, wat is de boodschap? Of loop je na een gesprek met meer vraagtekens weg dan je gekomen bent? Er wordt vaak veel te veel informatie gegeven waardoor de kern van de tekst compleet onduidelijk wordt. Lange, wollige verhalen die niemand meer wil lezen. Gesprekspartners die je liever de volgende keer ontwijkt. Het gebeurt vaker dan je denkt, hou het maar eens bij.

Als tekstschrijver zie ik het ook vaak. Mensen leveren een tekst aan waaruit direct blijkt dat ze het moeilijk vinden om keuzes te maken in wat ze willen vertellen. Alles is in hun ogen belangrijk, het is per slot van rekening hun eigen verhaal! Maar daar wordt het verhaal niet per definitie duidelijker van. Vaak is het beter om keuzes te maken, te schrappen, je te beperken tot één kernachtige boodschap per tekst(deel). Niet alles hoeft gezegd te worden. En als je dat niet lukt of als je dat moeilijk vindt, vraag dan iemand anders om kritisch naar de tekst te kijken. Een buitenstaander kijkt er met hele andere ogen naar.

Om in hondentaal te blijven: een simpel ‘ZIT’ is veel effectiever dan ‘Boris, zou je zo vriendelijk willen zijn op mijn aardig gevraagde doch dwingende commando te gaan zitten?’


Wil je de blogs van Bommel tekst & creatie als eerste lezen? Dat kan!
Vul hieronder je mailadres in en je ontvangt een notificatie van elk nieuw bericht.


 

Laat een reactie achter

*

Beantwoord alsjeblieft deze vraag, zodat we weten dat je geen computer bent: *